Τι ορίζεται ως ασβέστωμα ώμου;
Το ασβέστωμα ώμου, γνωστό και ως ασβεστοποιός τενοντίτιδα, είναι μια φλεγμονώδης πάθηση που προκαλείται από την εναπόθεση αλάτων ασβεστίου στους τένοντες του ώμου, κυρίως στον υπερακάνθιο τένοντα.
Το ασβέστιο είναι απαραίτητο ιχνοστοιχείο του οργανισμού, ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συγκεντρώνεται παθολογικά σε μαλακούς ιστούς. Όταν αυτό συμβεί, δημιουργούνται αποτιτανώσεις που προκαλούν έντονο πόνο, φλεγμονή και περιορισμό της κινητικότητας.
Ποια είναι τα αίτια πρόκλησής του;
Τα ακριβή αίτια που οδηγούν στη δημιουργία ασβεστώματος στον ώμο δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως. Ωστόσο, παρατηρείται ότι η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες ηλικίας 30 έως 60 ετών, ενώ ορισμένοι παράγοντες φαίνεται να αυξάνουν την πιθανότητα εκδήλωσής της.
Στους παράγοντες αυτούς περιλαμβάνονται:
- μεταβολικά ή ορμονικά νοσήματα, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και ο υποθυρεοειδισμός.
- επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί στους τένοντες του ώμου.
- μειωμένη αιμάτωση της περιοχής, η οποία ενδέχεται να διαταράσσει τη φυσιολογική αναγέννηση των ιστών και να ευνοεί τη συσσώρευση αλάτων ασβεστίου.
Με ποια συμπτώματα εκδηλώνεται το ασβέστωμα ώμου;
Το ασβέστωμα ώμου εκδηλώνεται συνήθως με έντονο και αιφνίδιο πόνο, ιδιαίτερα κατά την οξεία φάση, όταν το ασβέστιο αρχίζει να απορροφάται από τον οργανισμό.
Ο πόνος εντοπίζεται συχνότερα στην πρόσθια ή έξω επιφάνεια του ώμου, αλλά συχνά αντανακλά προς τον αγκώνα, την πλάτη ή ακόμα και τον αυχένα, δυσχεραίνοντας την ακριβή αναγνώριση της εστίας.
Ένα χαρακτηριστικό και ιδιαίτερα ενοχλητικό σύμπτωμα είναι ο νυχτερινός πόνος, ο οποίος ξυπνάει τον ασθενή, ειδικά όταν αυτός κοιμάται πάνω στον πάσχοντα ώμο. Ο πόνος είναι συνεχής και διαρκής, ακόμα και όταν ο ώμος παραμένει σε ηρεμία, επηρεάζοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής.
Παράλληλα, παρατηρείται μείωση της μυϊκής δύναμης και δυσκαμψία, με αποτέλεσμα ο ασθενής να δυσκολεύεται να σηκώσει το χέρι του ή να εκτελέσει βασικές κινήσεις της καθημερινότητας. Η συμπτωματολογία μπορεί να ποικίλλει σε ένταση, ωστόσο στην οξεία φάση είναι συνήθως ιδιαίτερα βασανιστική.