Η οστεοσύνθεση είναι ο γενικός όρος για τις σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές με τις οποίες σταθεροποιούμε ένα σπασμένο οστό, ώστε να επουλωθεί σωστά και να επανέλθει η λειτουργία του. Όταν ένα κάταγμα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συντηρητικά μέσα, όπως γύψο ή νάρθηκα, η οστεοσύνθεση προσφέρει την ανατομική ανάταξη των θραυσμάτων και τη σταθερή συγκράτησή τους μέχρι να ολοκληρωθεί η πώρωση. Το πλεονέκτημα είναι ότι διατηρείται η φυσική άρθρωση του ασθενούς, αποφεύγονται οι οστικές απώλειες και αποκαθίσταται η φυσιολογική μηχανική της περιοχής.
Τι είναι πρακτικά η οστεοσύνθεση
Στην πράξη, η οστεοσύνθεση περιλαμβάνει ανοιχτή ανάταξη και εσωτερική καθήλωση (γνωστή διεθνώς ως ORIF), δηλαδή την ακριβή επανατοποθέτηση των σπασμένων τμημάτων και την ασφαλή συγκράτησή τους με ειδικά εμφυτεύματα. Αυτά μπορεί να είναι μεταλλικές πλάκες με βίδες, ενδομυελικοί ήλοι – λεπτές ράβδοι που τοποθετούνται στον αυλό του οστού – καθώς και διάφοροι μικρομηχανισμοί (καλωδιώσεις, σύρματα, καρφίδες) ανάλογα με την περίπτωση. Η σωστή, ανατομική τοποθέτηση των θραυσμάτων του οστού είναι καθοριστική για το τελικό αποτέλεσμα, αφού επηρεάζει τόσο την επούλωση όσο και τη μακροχρόνια λειτουργία της άρθρωσης που γειτονεύει με το κάταγμα. Η επέμβαση ενδείκνυται για διάφορα κατάγματα, όπως το κάταγμα κλείδας ή το κάταγμα κεφαλής βραχιονίου στην περιοχή του ώμου αλλά και σε κάθε άλλη άρθρωση.